جنب عم خود در آن حظيره « 107 » . شيخ احمد بن سهل اصفهانى « 108 » عالمى حافظ متقى فقيه بود كه نفسى طاهره و كرامتى ظاهره داشت و اخبار حضرت نبويه و آثار مصطفويه « 109 » جمع ميكرد و ائمه دريافته بود و علوم دينيه از ايشان گرفته و افاده ميفرمود از براى خلق و مشايخ او در حفاظ حديث مشهورند و سيرت وى در ميان خلق مذكور است فقيه « 110 » ميگويد كه چون بشيراز آمديم و بديدار او مشرف گشتيم تعجب ميكرديم از دانش او در تمام علوم و در ماه شعبان در سال ششصد و چهل و يكم از هجرت متوفى شد و او را در حظيره شيخ على كوبانى دفن كردند و بيتى چند در ميان مردم ميخواند در اين معنى كه : « 111 » اى برادر تفكر در ميان خلق ميكن « 112 » و خسران و همم ايشان « 113 » مىبين در اميدها روز بروز كه ميدارند و غمهاى بيحاصل كه ميخورند و روز آخر خود ياد نميكنند بسا متقيان فاضل كه زود رفتند و بسايه عرش خدا آرام گرفتند و بسا جاهلان كه بزخارف اموال و منصب بازمانده شدند و از احوال و افعال دينيه غافل و زاهل گشتند پس بر تو باد كه بحديث و تفسير كلام الله افتخار نمائى و بحبل متين و صراط مستقيم اعتصام آرى تا در دلت گشاده

--> ( 107 ) - درباره سال فوت و محل دفن او در شد الازار چنين آمده است : توفى فى سنه . . . و سبعمائة و دفن فى الحظيرة عند ابيه رحمة الله عليهم . ( 108 ) - الشيخ ابو سعد احمد بن سهل بن ابراهيم النهراباذى الاصبهانى ( شد الازار ) . ( 109 ) - جها : مرتضويه . ( 110 ) - يعنى فقيه صاين الدين حسين متوفى در سنه 664 كه مكرر نام او در اين كتاب برده شده است . ( 111 ) - قائل اين كلام و اين اشعار همان فقيه صائن الدين حسين مذكور در دو سطر قبل است بعبارت « قال الفقيه » نه مؤلف كتاب حاضر چه مؤلف كه تا سنهء 791 در حيات بوده محال است كه سال وفات صاحب ترجمه را كه سنهء 641 بوده درك كرده باشد . ( 112 ) - مد : كن . ( 113 ) - مد : حسدات و همتاى ايشان ! - جها : و خيرات و همتهاى ايشان .